Uit m’n comfortzone!

Waarom kun je tegen sommige dingen toch zó opzien?!

Al een hele lange tijd had ik last van een verstandskies (ja laat maar komen hoor die flauwe grappen :p) en met vlagen deed het zo’n pijn dat ik nergens meer aan toe kwam. Van pijnstillers gaat de pijn wel weg, maar als je er genoeg neemt wordt je er ook behoorlijk suf en afwezig van. En toch bleef ik een bezoek aan de tandarts maar voor me uitschuiven.

Totdat ik vanacht weer de hele nacht wakker zat en de laatste asprientjes had opgegeten. Het moest er van komen.. Na enige ‘dwang’ van mijn vriendin Samantha (vrouwen hebben daar een gave voor) ben ik naar de tandarts gegaan; na het horen van mijn verhaal kon ik dezelfde dag nog terecht.

Misschien had ik deze film niet moeten kijken..

Om een lang verhaal kort te houden: ik snap echt niet waar ik toch al die tijd tegenop zag! Wat een makkie was dat zeg.. goed, het praten gaat wat raar nu met de verdoving (mensen kijken me vol medelijden aan..) en ik ga zo iets door een rietje proberen te eten/drinken, maar het stelde echt niks voor.

Waarom kun je soms toch zó tegen iets opzien waarvan je achteraf denk: was dat nou alles?

Van dit gevoel van opluchting en overwinning ga ik mooi gebruiken om meteen nog wat meer dingen aan te pakken! Niet dat ik nu meteen uit een vliegtuig ga springen of een vogelspin over m’n hand ga laten lopen, maar er zijn iedere dag dingen te doen die buiten m’n comfortzone liggen. Ben nu al heel benieuwd wat dát me allemaal gaat opleveren :-D.

Voor nu ga ik de wijze raad van de tandarts opvolgen: een asprientje en lekker gaan slapen.. Ja ook dát is buiten mijn comfortzone ;-)

greets, Sander